Ahoa eta oinarekin margotzen duten artisten lanen erakusketa zabaldu dute Xenpelar Etxean. Errenteriako Udalaren laguntzarekin ahoa eta oinarekin margotzen duten margolarien elkarteak antolatutako erakusketan 30 lan bildu ditu guztira, eta martxoaren 2ra bitarte ikus daiteke, astelehenetik larunbatera, 17:00etatik 20:00etara.

Elkartearen Espainiako Estatuko zuzendari Ricardo Charlofe izan zen herenegungo aurkezpen ekitaldian. Azken horrek azaldu zuenez, erakusketan diren 30 margolanak ez daude salgai: “Erakusketaren helburua ez da komertziala, gure elkarteko kide diren artisten lana erakustea da, ezagutzera ematea”. Elkartea osatzen duten kideek ahalmen urritasuna dute, “eskuak ezin dituzte erabili, kasu gehienetan istripuengatik”.

Beren lanetik bizimodua atera
Aho eta oinarekin margotzen duten margolarien elkartea 1957. urtean sortu zen, adimen urriko artista talde batek elkarri laguntzeko erakunde bat sortu zuenean. Charlofek zehaztu zuenez, elkartearen helburu nagusia da artista horien lanak merkaturatzea, beraien lanekin Gabonetako txartelak edo egutegiak eginez.

Azken hori da elkartearen diru iturri bakarra. “Jatorrizko obren erreprodukzioak egin eta produktu horiek saltzen ditugu. Horrekin elkarteko kide diren artistei soldatak eta bekak emateko beharrezko dirua biltzen dugu, eta beren lanetik bizimodua ateratzea lortzen dute”, esan zuen elkartearen presidenteak.

Mundu mailako arte mugimendua sortzea izan da ekimenaren emaitza, Charlofen hitzetan. Egun, 74 herrialdetan dabil lanean elkartea, 850 artistarekin.

Lehenengo aldiz Gipuzkoan
Lehenengo aldia da elkarte horrek erakusketa egiten duela Gipuzkoan, “baina espero dugu, Errenteriako erakusketak harrera ona izan eta datozen urteetan errepikatzea”, esan du Charlofek.
Xenpelar  Etxean zabalik dagoen erakusketan, Italia, Suitza, Australia, Zeelanda Berria, Txina, Finlandia, Frantzia, Israel, Hego Afrika, Britainia Handia edo Danimarkako margolariek egindako lanak ikus daitezke, guztiak, ahoa edota oinarekin margotutakoak. Lan horiek, ordea, eskuekin margotzen duen edozein margolariren lanen maila berbera duela nabarmendu du Charlofek.

Elkartearen ordezkariak dei egin die Oarso Bidasoan halako egoeran izan daitezkeen pertsonei elkartera hurbiltzeko, “informazioa lortzeko 902 11 60 05 telefono zenbakira deitu dezakete”.

Glam Zinemaldia finkatzen ari da herrian, eta seigarrenez antolatu du EHGAMek. Pasa den astean Donostiako Antzoki Zaharretik pasatu ostean, asteburu honetan Errenteria Hiria Kulturgunean izango da, larunbatean eta igandean, 19:00etatik aurrera. Lau emanaldi prestatu dituzte: bi dokumental, film labur bat, eta film luze bat, eta guztiek tratatzen dituzte gay, lesbiana eta transexualen inguruko gaiak, batik bat transexualena, bera baita “ezkutuen” dagoen gaia, Mikel Martin EHGAMeko kideak esan duenez.

Martinen arabera, zinemaldi horrek, “munduko zenbait txokotan sexu identitatea edo genero sexual identitatea bizi duten pertsonen hainbat errealitate” ezagutarazi nahi ditu. Gogorarazi duenez, Les-Gay-Trans filmak ikustea oso zaila da, eta Bilboko Zinegoak jaialdia baliatuz, ekarri dituzte filmak herrira.

Azken finean, identitate, sexu, rol eta genero dibertsitateak hobeto ulertzea, eta gay, lesbiana eta transexualen bizimodua ezagutaraztea nahi dute antolatzaileek Glam Zinemaldiaren bidez. “Helburua da jendea hezitzea, erabateko askatasunean oinarritutako irizpideak eduki ditzaten, generoa dena delakoa izanda”, azaldu du Martinek.

Pasa den astean Donostian izandako bidea jarraitu nahi dute Errenteria-Oreretan. Espero baino jende gehiago izan da, eta horretan lehen aldiz Antzoki Zaharrean emateak eragina izan duela iritzi dio Martinek.

Sarrerak erosteko Errenteria Hiria Kulturguneko leihatilatik pasatu beharko da ohiko ordutegian. Lau euroren truke erosi ahal izango dira.

Filmen sinopsiak

LARUNBATA

• ‘Die jungs vom Bahnjof zoo’ (Alemania, 2011). Berlineko txapero gazteen errealitate gordina islatuko du dokumental horrek. Gehienak ekialdeko etorkinak dira, eta beharrarengatik egiten dute. Haien motibazioak, istorioak, familiak eta batik bat bizirauteko duten grina azalduko du dokumentalak.
• ‘Vamos a quemar’ (Espainia, 2010). Postpornoan oinarritutako performancea da dokumental hori: emakume batek ukabila sartuko dio beste bati, kamara eusten ari den bitartean; liburu aurkezpen bat faloaren heriotza era sinbolikoan ospatzen duen ekitaldi publiko bat bihurtuko da. Horren atzean, gorputz adierazpenaren aldeko bilaketa kolektibo bat dago genero eta sexu estereotipoen aurrean. Horri deitzen diote postpornoa.

IGANDEA

•  ‘Mikel’ (Euskal Herria, 2011). Film labur honek Mikelen barne eztabaida kontatuko du. Mikel 17 urteko nerabe bat da. Biologikoki ez dagokion gorputz batekin bizi da, eta lagunen babesari esker, sekretua kontatzeko erabaki zaila hartu beharko du.  Euskal Herrian ekoitzitako zinemaldiko film bakarra da.
• ‘Gun Hill Road’ (AEB, 2011). Bronx-era bueltatuko da Enrique kartzelan hiru urte egin ostean. Angela emazteak ahaleginak egingo ditu bizi duen amodio istorioa ezkutuan mantentzeko. Bitartean, Michael semeak aitak ulertu ezin duen eraldaketa sexuala biziko du. Enriquek gizon idealei tinko eutsiko die, eta Angelak, berriz, Michael babestu eta familia elkartuta mantentzearen alde egingo du. Ideia finkatu horiek aldatuko al ditu?